"Jij bent een watje"

In het groen voorbij Delden en Goor, voordat je Lochem tegenkomt, kun je linksaf richting Gelselaar. Zowel vanuit omgeving Almelo als uit Enschede in zo'n 40 minuten te bereiken. 

In Gelselaar ligt Erve Brooks, een boerderij waar voor kinderen van alles te beleven is. Er is een museum, een restaurant, springkussen en zowel buiten als binnen zijn er speeltoestellen te vinden.
Je kunt er ook het Avonturenpad en het Blotevoetenpad lopen en dit hebben wij afgelopen zaterdag gedaan. Hiervan postte ik foto's op de facebookpagina van JIJST Kindercoaching.
Zo'n avonturenpad is natuurlijk DE plek om je kind nieuwe dingen te laten ontdekken en waar het zichzelf kan uitdagen. Tijdens deze tocht viel het me op hoe groot de verschillen zijn in de manier waarop kinderen al dan niet gestimuleerd worden door hun omgeving.
Iets wat mij als moeder en als kindercoach altijd erg intrigeert.

Na circa 10 minuten lopen troffen we, aan de andere kant van een haag, een groep kinderen uit Hengelo dat een kinderfeestje aan het vieren was. Wat ik eruit kon opmaken was de broer van de jarige Job ook mee en hij durfde niet over een bepaald toestel te klimmen. 
"Kom op", zei zijn vader, "Je bent toch geen watje?"
Hierop begon een ander kind te roepen en al snel schalde het door de bosjes en over de weilanden. "D. is een watje! D. is een watje!..." De vader hoorde ik niet meer. Helaas ook niet om het groepje kinderen tot stoppen te manen. Het ging nog even door "D, is een watje",  'D draagt een luier!"
Mijn vriendin en ik elkaar aan. Het gaf me een nare smaak in mijn mond dat het kind op deze manier benaderd werd. Mijn vriendin werkt in de kinderopvang en verbouwereerd merkte ze op dat dit toch eigenlijk gewoon pestgedrag was. Samen bedachten we hoe jammer het is dat deze vader zich waarschijnlijk niet bewust was van de situatie. Waarschijnlijk heeft hij het gezien als onschuldig plagen om zijn zoon onder druk te laten presteren en hij heeft zich waarschijnlijk niet beseft welke negatieve effecten deze benadering zal hebben op het zelfbeeld van zijn zoon.
Jammer ook dat ik op dat moment niet bij hem kon komen, ik had het hem zo graag uitgelegd.... Voor zijn zoon en voor hemzelf, voor dat moment en voor de toekomst...
Want hoe knap is het eigenlijk van een kind dat hij, ondanks de druk van de groep, toch zijn grenzen aangeeft. Dat hij kan toegeven dat hij bang is en kiest voor zichzelf door te weigeren om te doen wat niet goed voelt.

Even later troffen we onderweg een vader met twee zoons en een dochter. Het meisje was de jongste van het stel en waagde zich aan alle 'stoere' dingen die haar broers haar voor deden.
Wel bij voorkeur aan de hand van haar vader omdat het toch wel spannend was.
Deze vader was helemaal in het moment aan het genieten van zijn kinderen. Hij liet zijn oudste jongens voorop gaan en wees hen op de gebruiken die horen bij saamhorigheid.
Zijn dochter gaf hij alle veiligheid en vertrouwen door haar hand vast te houden wanneer ze dit graag wilde, aan te moedigen wanneer het spannend was, te prijzen wanneer het lukte en daarbij benoemde hij naar haar dat ze niet hoefde als ze niet wilde.
Voor dit kleine meisje was het een keuze. De nadruk werd niet gelegd op wat ze wel of niet kon, wat ze wel of niet durfde. Ze hoefde het alleen maar te willen.... of niet, en dan was het ook goed. En het kleine meisje glom van trots.
Ik zei tegen de man dat het me goed deed om te zien hoe hij dit met zijn dochter deed omdat ik het mooi vond om te observeren welk positief effect het had op dit meisje. Waarschijnlijk had hij geen idee wat ik bedoelde maar het compliment leek aan te komen.

Twee situaties, in het moment gegrepen. Een stukje uit een, voor mij verder, onbekend leven.
Wat een contrast, beide vast met de beste intenties ingezet alleen zo verschillend in uitkomst voor het kind. En dat terwijl beide ouders proberen het beste uit hun kind naar boven te halen. Zoals vele ouders die stimuleren, motiveren, mopperen, juichen, stellen regels en geven de ruimte om te leren en te ervaren. En allemaal met de beste bedoelingen, daar ga ik vanuit.

Hoe kun je jouw kind positief stimuleren? Als kindercoach wil ik je graag de volgende tips meegeven.

  • Steun je kind onvoorwaardelijk.
    Laat je kind weten dat het liefde en aandacht niet hoeft te 'verdienen'.
  • Beloon de inspanning en niet de prestatie.
    Dus ongeacht het resultaat en ook bij tegenvallende prestaties mag je trots zijn op je kind. De energie of liefde die hij erin heeft gestoken, de concentratie of zorgvuldigheid waarmee hij eraan gewerkt heeft of het enthousiasme dat eraf straalde toen hij ermee bezig was is hetgeen dat telt. Kinderen die geprezen worden om het resultaat kunnen een volgende keer minder gemotiveerd zijn om eraan te beginnen omdat de kans bestaat dat het resultaat dan tegenvalt. 
  • Stel reële verwachtingen en vergelijk je kind niet met anderen.
    Elk kind heeft zijn eigen talenten en kwaliteiten. Niets is voor kinderen zo frustrerend als te hoge verwachtingen. Een lat zo hoog dat ze het niet kunnen halen en waarbij ze het gevoel hebben dat ze de ander en zichzelf constant teleurstellen. Het benadrukt wat ze moeilijk vinden terwijl ze met andere kwaliteiten mogelijk fantastische dingen kunnen bereiken en succeservaringen opdoen. 
                       ‘Everyone is a genius. But if you judge a fish by its ability to climb a tree, 
                                           it will live its whole life believing that it is stupid.’ 
                                                                     Albert Einstein-
  • Geef je kind tijd om zich te vervelen en de kans om te ervaren en gun het fouten te maken.
    Verveling werkt motiverend en stimuleert het creatieve denken. Als ze vervolgens de kans krijgen om uit te voeren wat ze bedacht hebben, kunnen ze zelf ervaren wat het effect is en waar ze eventueel tegenaan lopen. Fouten maken mag. Dit stimuleert oplossingsgericht denken en het zelfvertrouwen. Een open deur misschien maar je leert het beste hoe je het zelf moet doen, als je het zelf mag doen.
  • Luister naar je kind, verplaats je in je kind en erken gevoelens en gedachten. 
    Door echt te luisteren verbinden we ons. Als je luistert naar de kleine dingen, zullen ze je vertellen over de grote. Je kind leert dat gevoelens er mogen zijn en zal meer voor zichzelf op durven komen als het ervaart dat dit mag. Zoals bovenstaand beschreven, een kind dat aangeeft niet te durven, zal dit niet snel weer doen als het erom uitgelachen wordt. Wanneer het geprezen wordt voor het aangeven van zijn grens, zal hij het uiten van zijn gevoel als positief ervaren. Dit stimuleert om vaker, ook bij anderen, te zeggen wat hij denkt, vindt en voelt.
  • En Geef het goede voorbeeld. 
    Voel, ervaar, ontdek, maak fouten, wees trots op je eigen prestatie ongeacht het resultaat, leg de lat niet te hoog. Doe dat wat je voor je kinderen wenst, zorg voor jezelf en doe wat goed voelt.
                       Kinderen zijn fantastische imitators, geef ze iets goeds om na te doen!