Twee kanten van 1 medaille

"Als mijn kind boos is, is hij ZO ontzettend boos. Dan lijken zijn ogen vuur te spuwen.

Maar hij is toch ook zo heel, heel lief. Hij knuffelt met heel zijn hart, zo lijkt het wel. Hij is op goede momenten ook erg attent, zorgzaam en vrolijk.

Als hij zegt bij me komt en zegt: "Mam ik vind je echt heel lief.", dan voel ik dat ook door mijn hele lijf. Het komt dan zo gemeend over.
Als hij dan het volgende moment geen snoepje mag en me allerlei lelijke dingen toewenst, komen die dus ook aan. Net zo als het intense verdriet als hij na zo'n boze bui ziet wat deze bui heeft aangericht."

De twee kanten van de medaille. Ik ken ze maar al te goed. Bovenstaande zijn de woorden van een moeder bij mij in de praktijk. Het had ook zo over mij kunnen gaan als kind. Want zo intens als zij het omschrijft, zo voelt het ook kan ik je zeggen.

Doodmoe werd ik van dat geschommel tussen buien en van die wisselende emoties in je lijf. Zo moe dat ik op een gegeven moment bepaalde gesprekken, activiteiten en relaties uit de weg ging omdat ik bang was voor wat er zou komen. Ik vlakte mezelf af om maar niet zoveel te voelen en ook in de hoop dat ik minder zou aanrichten.

Ik hield me in, zei niets, gaf anderen gelijk en ging over mijn grenzen.

Tot mijn man mij op een dag knetterhard wakker schudde.

Was het fijn? Nee, absoluut niet.

Deed het me ontzettend zeer? Ja sowieso!

Maar ik had het nodig. Er moest iets gebeuren en schijnbaar hadden alle signalen die hadden gefluisterd niet geholpen. Er moest schijnbaar even flink geschreeuwd worden (vooral figuurlijk hoor ๐Ÿ˜‰).

Ik ben er dankbaar voor want ineens knapte mijn elastiek. Zoals Jeroen en Naath van Kwartjes het uitleggen tijdens de Theaterdag:

de lijn tussen wie ik ben en wie ik probeerde te zijn had te lang op spanning gestaan.

Hierdoor werd ik terug geworpen op mijzelf. Zo dichtbij mezelf als ik maar kon zijn, zag ik het ineens heel helder.

- Van steeds maar aanpassen zou ik niet gelukkig worden.

- Van mezelf steeds onderdrukken zou ik niet gelukkig worden.

- Van mensen, situaties en gevoelens uit de weg gaan zou ik niet gelukkig worden.

Ik nam mezelf voor: Daar ging ik iets aan doen!

En dat heb ik gedaan..

Soms in grote stappen... Soms in kleine....

Het is een proces.

๐Ÿ–ค Een proces waarin ik elke dag leer.

๐Ÿ–ค Een proces waar ik dankbaar voor ben.

๐Ÿ–ค Een proces waar ik gelukkig van wordt.

Als kindercoach gun ik het kinderen en hun ouders om dit proces al eerder in te gaan. Om niet eerst aan te passen en te onderdrukken maar om te voelen en leven zoals dat goed voelt.

Om beide kanten van de medaille te koesteren en te ervaren welke kracht hierin verscholen ligt.

Om zichzelf te zijn en zich niet langer aan te passen waar dat niet goed voelt.

Om een weg te vinden voor het hele gezin.๐Ÿงก

Kelly van OostveenComment