Ik ben dankbaar.

Begin mei heb ik in Enschede een 2-daagse intensive gevolgd waar ik op ontdekkingsreis ging in mezelf. 
Aan de hand van de voice dialogue methode heb ik kennis gemaakt met mijn innerlijke stemmen. Bekend met de verschillende kanten van mezelf en de schilden die ik bezit, was ik geïntrigeerd door de delen in mij die in verschillende situaties aan het woord komen. In de 2-daagse intensive ben ik dieper ingegaan op de delen van mij die de schilden als het waren opvoeren.
Je kunt het zien als een steeds wisselende schildknaap die in toernooi bepaald welk schild in mijn handen krijg.
Toen ik jonger was probeerde ik sommige schildknapen met man en macht buiten mijn arena te houden. Ik ervoer ze als last omdat ik negatieve reacties kreeg op het gedrag en de gedachten passend bij het schild dat zij mij toegooiden. Dus ongepast en ongewenst als ze voor mij voelden, wees ik ze de deur.
Het nadeel van deze tactiek is dat ze blijven kloppen, door de tralies heen schreeuwen en steeds een tunnel zoeken om toch stiekem binnen te komen. En soms, op een onbedacht moment, stond dan ineens toch die ene schildknaap achter me om mij bijvoorbeeld het schild van irreële, onbeheerste woede toe te gooien.
Omdat ik er vaak niet op berekend was, pakte ik dan het schild op en presenteerde het, met alle gevolgen van dien.

Vervolgens kwam een periode waarin ik het aanvoelde als het een schild was dat problemen zou opleveren, dan liet ik hem gauw vallen. Gevolg hiervan was dat ik dus met lege handen stond. Geen 'problemen'schild, maar ook geen ander schild om te presenteren. Het voelde leeg, onthand en kwetsbaar. Ik leerde al snel een tactiek waarmee ik die kwetsbaarheid kon verbergen. Ik ontwierp twee reserveschilden.
1 van hoofd gebogen en  'Ja en amen' en 1 van hoge eisen aan mezelf en een muurtje om me heen. Dit maakte dat ik bij het weggooien van 'lastige' schilden nooit meer met lege handen stond, alleen gingen beide wel ten koste van mezelf.
"Ik weet niet of ik je bij de kop of bij de kont heb" hoorde ik toen vaak omdat het schild niet echt bij me paste en ze onsamenhangend wisselden. Dit koste me vreselijk veel energie en ondertussen rammelden die schildknapen nog steeds aan de poorten.
Pas toen ik durfde te kiezen voor mezelf en accepteerde dat ik ben wie ik ben, was ik sterk genoeg om hen binnen te laten.

Begin mei was ik eraan toe om hier verder in te duiken. Ik ben onder begeleiding van een hele fijne ervaringsgerichte coach met al mijn schildknapen in gesprek gegaan. Mijn innerlijk meisje, mijn innerlijke jongen, de 'namaste', de criticus, de jury.... Allemaal zijn ze gezien en gehoord. Ik heb in hun energie gezeten en gevoeld wat ze te vertellen hadden. De intentie waarmee ze aan het werk gaan op het moment dat er iets gebeurd dat hen zorgen baart. Door naar ze te luisteren, weet ik nu wat ze nodig hebben en daarmee krijg ik de regie.

Als er nu iemand rammelt aan de poort, laat ik hem binnen. Hij/ zij mag zijn schilden presenteren en krijgt de kans om te vertellen wat maakt dat de keuze voor zijn schild de goede zou zijn.
Vervolgens kies IK of ik hem oppak. IK kies of ik dat schild wil presenteren of dat ik het anders wil doen. 
En doordat ik nu bewust genoeg ben om dit voor mezelf uit te leggen, kan ik de knaap verwelkomen en ook verzoeken te vertrekken. In liefde en verbinding. In dankbaarheid voor dat wat hij me kwam vertellen. Hij zal dan vertrekken zonder ophef en zo rammelt er niemand meer aan de poort....

Zo heb ik de regie in wat ik denk en wat ik doe en de vrijheid om te kiezen.